by -Het nut van 10 uur door de regen te rijden en af te zien, is dat je beseft hoeveel geluk 5 seconden zonneschijn met zicht meebrengt.-
-Jasper Wauters, 5 september 2011-
Nadat ik mijn trektocht geopend had op de rockabilly days in wachtebeke,
heb ik dus op 7 dagen een kleine 2000 km gereden met m'n cb50 (tevens ook de reden waarom ik niet mee was op camino-toerrit), naar duitsland (moselstreek), dan naar de onderkant van de voghezen gereden, vervolgens de vogezen afgereden, daarna, de grens tussen frankrijk en belgie volgen, en tot slot via geraardsbergen naar huis rijden (zodak eentje kon drinken met killingsnake). Foto's staan er hier allemaal op, ik ga binnenkort eens de tijd nemen om bij alles uitleg te schrijven.
Dit is dus de brommer die zo hard afgezien heeft.
Met zo'n kaart ben ik dus van oosteeklo naar luxemburg geraakt (is niet echt aan te raden), heb vaak blindelings moeten rijden omdat m'n banen niet op de kaart stonden.
Eerste foto van de natuur.
Tweede foto van de natuur
Mijn eerste kampeerplaats, aan een helling van 22% die ik eens wou testen met de brommer, en zag dit plekje. Is naast Huy.
Wel veel last van muggen gehad daar, en de stoel heb ik onderweg van de straat geraapt.
Het aanliggende baantje 's nachts.
Hetzelfde baantje maar in de vroege ochtend.
En dit toont hoe ver ik van het baantje lag, toch heel kalm kunnen slapen.
Op dag 2 begon de miserie die 5 dagen zou aanhouden, de regen
De eerste grens op m'n tocht, luxemburg, het eerste wat ik daar gedaan heb ik een beter kaart gekocht van luxemburg.
Luxemburg is een prachtig land om in te toeren, prachtig!
Aangezien luxemburg niet zo groot is, was ik er vlug door.
Aan de grens van duitsland een klapke gedaan met een paar duitsers, het verwonderde mij dat ze mij verstonden.
Ik nader de mosel jongens! Typische mosel-bergen.
En hier is het dan, de fenomenale afdalingen aan de mosel, hier steek ik met m'n brommer alle auto's voorbij die niet durven gaan. Het stadje dat je vanonder zit is Tritenheim, daar heb ik m'n tentje opgeslaan 1 meter van een camping.
Nog wat panorama aan de mosel.
De dag erna deze baan gevonden, prachtig, rijden tussen twee chinese muren van bomen.
Hier ook ontdekt dat mijn wiel kapot was van mijn kar, een tijdje mee bezig geweest om het te repareren.
Typisch Duitsland zeker?
Even uitrusten no een hele poos regen, dan doet de zon eens deugd zulle.
Hier kom ik Frankrijk binnen gevallen.
zou het vandaag mooi weer worden?
Blijkbaar niet.
Ik kon het nie laten om van deze vriend een goede foto te trekken, zalige geit
Na even terug in Duitsland gereden te hebben kom ik terug in frankrijk.
Mijn tent was niet waterdicht, dat heb ik de dagen hiervoor sterk gevoeld, slaapzak, matje, kleren waren allemaal kletsnat.
Dan heb ik mijn tent maar opgeslaan onder deze brug, zodat ik zeker geen last had van de regen. Alleen de auto's die de brug over reden waren een hinder. Maar daar heb ik geen last van gehad na een vermoeiende dag, toch wel direct in slaap gevallen.
Mijn potje klaar gemaakt en opgegeten bij het beekje dat onder de brug liep, mijn potje was couscous met ketchup en mayo.
das overheerlijk trouwens!
Een overzicht van mijn vooruitgang met steentjes aangeduid op de kaart.
Dit uitzicht had ik onder brug, midden in een open land dus, geen gevaar voor zwervers
En khad zelfs een effectieve manier gevonden om mijn kleren te drogen. Improvisatie is een zegen
En ook even een overzicht van de rommel in mijn tent.
Het liedje op mijn i-pod (die inmiddels bezweken is aan zijn inspanning en mijn onvoorzichtigheid) dat het best bij deze reis paste, Highway Song van Blackfoot.
En eens mens moet toch eens zelfportret trekken he, welk historisch figuur heeft dat niet?
Hier zijn er twee foto's van een mislukte onderneming om een afdaling te filmen. Natuurlijk was ik vergeten om de camera op filmen te zetten
Een kleine col die ik beklommen heb: Col du fouchy, maar er waren toch wel een paar vennijnige hellingetjes. Vooral als je achter een tractor rijd die trager rijd dan jezelf, waardoor je steeds onder je powerband valt.
Een colletje uit de een kleine berggroep: Les Ballons des vosges (de balonnen van de vogezen, niet te verwarren met Les grands ballons)
De hoogste col die ik beklommen heb (1100m), le champ du feu. Boven was het ijzig koud. Vanop dat punt een verjaardags-smsje gestuurd naar m'n zus (Jaja! Ik had daar bereik!).
Na een beklimming een gezellig picknickplaatsje gevonden.
Ik wou ook eens op de foto.
Bij dat picknickplaatsje was dit pitoresk huisje gevestigd, en er stond daar ook een prachtige brommer, die heb ik dan maar meegenomen
Wanneer je het einde van de vogezen nadert, kan je op de laatste berg echt een prachtig overzicht tegenkomen die het platteland achter de vogezen toont. Ik ben er echt van verschoten, hoe een bergketen echt letterlijk een muur in het landschap vormt, je hebt geen overgang, je bent in de bergketen, of je bent op het "platteland".
Nog eens hetzelfde.
Dan heb ik mijn tentje maar opgeslaan in een weide. (Ik denk dat dit nog steeds frankrijk is, dicht bij de grens van luxemburg.)
M'n kleine uitzicht vanuit de tent, maar wel nog mooi vond ik.
Net uit luxemburg, terug in mijn landje België.
Aangezien ik mijn binnenkomst in luxemburg vergeten trekken ben, trek ik maar de grens vanuit belgie gezien.
Cya luxembourg!
Na een levensgevaarlijke rit op een baan te vergeleijken met de expressweg in belgie, toch nog op de kleine baantjes geraakt. Waarschijnlijk zullen er wel redelijk wat zijn van jullie die dit uitzicht kennen. Elke belg staat hier wel eens in zijn leven. Het uitzicht dat je krijgt net nadat je Rochaut uitrijd, de Semois dat zich rond een dorpje genesteld heeft.
Een kasteel op frans grondgebied (Phillipeville) maar met een belgische vlag
Terug in België, wat doet een belg dan? Frieten kopen in een puntzak!
Twas toen 9 uur 's avonds. Ik ben nog doorgereden tot 11-12 uur. Heb die dag een goede 400 km onder de knie gehad. Het leuke aan 's nachts rijden is dat je je licht kan volgen en genieten van een verlichte cockpit (Vinnek echt wijs op m'n cb die cockpit)
Dan heb ik in het hulst van de nacht maar mijn tent opgeslaan op een stukbouwgrond naast de omheining van een ander huis.
De volgende dag vriendelijk gaan vragen of ze mijn waterzak wouden bijvullen.
Mijn laatste dag, niet zoveel km's gepland, zodat ik geraardsbergen kon passeren en eens een goededag gaan zeggen aan onze geliefde Jonathan.
Vanaf jullie 18 zijn of ouder, raad ik jullie echt aan om dit ook te doen, zo een reis. Het was ook een hele uitdaging voor mezelf, maar man, het is de moeite waard.
Op die reis heb je eens tijd om stil te staan bij jezelf. Je vormt je eigen karakter zonder invloeden van andere mensen, en dat is tenslotte wat je een echte man (of vrouw) maakt.
Mensen zeggen dat ik zot ben, ik zeg dat ik mezelf gevonden heb.
News
Site map
SitemapIndex
RSS Feed